Dołącz do czytelników
Brak wyników

Okiem praktyka & konsumenta

23 stycznia 2020

NR 25 (Styczeń 2020)

Mentoring – remedium na wyzwania współczesnego biznesu?

131

Mentoring i coaching. Zdarza się, że pojęcia te używane są zamiennie. To jednak błąd, gdyż od mentora wymaga się więcej.

Coaching i mentoring to metody bardzo sobie bliskie w dużym uproszczeniu – są bowiem zindywidualizowanymi metodami rozwojowymi. Celem obu jest wspomaganie jednostek lub zespołów w wydobywaniu z siebie „tego, co najlepsze” w ramach partnerskiego procesu rozwoju opartego na zaufaniu i osobistej, dobrowolnej relacji. Warto tutaj podkreślić, że każdorazowo sens znaczenia tego, „co jest najlepsze”, definiuje klient, a nie coach czy mentor. 
Podstawowe narzędzie pracy zarówno coachów, jak i mentorów, stanowi prowadzenie inspirującego dialogu z podopiecznym. Jest to jednocześnie umiejętność, gdyż proces rozwoju podopiecznego odbywa się w dużej mierze przez zadawanie starannie dobranych pytań i aktywne słuchanie oraz realizację uzgodnionych wspólnie zadań. 
W trakcie coachingu klient sam powinien dotrzeć do odpowiedzi na nurtujące go pytania. Coach pomaga mu w tym, zadając odpowiednio dobrane do sytuacji pytania, jednak nie może udzielać gotowych rozwiązań. Podkreślę tu raz jeszcze, że w procesie coachingowym podopieczny powinien dojść do rozwiązania samodzielnie. Wsparcie tego typu może być bardzo wartościowe – bardzo dobrze sprawdza się np. w obszarach o charakterze osobistym, jednak nie zawsze wystarcza w kwestiach zawodowych.
W odróżnieniu od coachingu próg wejścia w mentoring jest ustawiony znacznie wyżej. Aby stać się mentorem dla innych – oprócz konkretnych umiejętności komunikowania się, które są niezbędne w coachingu – trzeba mieć także doświadczenie oraz dokonania, które uzasadniają pełnienie takiej funkcji. Mentor może bowiem podzielić się swoją wiedzą z podopiecznym, dać konkretne wskazówki czy udzielić konstruktywnej informacji zwrotnej, czyli tzw. feedbacku. Mentoring to również relacja, w której podopieczny, czyli mentee, uczy się działania przez pryzmat doświadczeń drugiej osoby, bowiem zadania lub wyzwania, z którymi spotyka się on być może po raz pierwszy, mentorowi są już przeważnie znane. 
Mentor to często ceniony w swojej dziedzinie ekspert – ma kontakty i potrafi pomóc podopiecznemu w nawiązaniu odpowiednich relacji lub w uzyskaniu potrzebnego wsparcia od innych osób. 
A to znacznie więcej niż „tylko” rola dobrego nauczyciela.
Mentoring bywa nazywany „coachingiem plus”. Takiego określenia użył m.in. David Clutterbuck w 2017 r. na Konferencji Mentoringu SUPER M w Warszawie. Ten plus to właśnie zgromadzone przez mentora osobiste doświadczenia. 

warto wiedzieć:

Zasadnicza różnica między coachingiem i mentoringiem polega na tym, iż w trakcie coachingu klient sam powinien dotrzeć do odpowiedzi na nurtujące go pytania. Coach pomaga mu w tym przez zadawanie odpowiednio dobranych do sytuacji pytań, jednak nie powinien udzielać gotowych odpowiedzi. Z kolei podczas procesu mentoringowego mentor – oprócz umiejętnego zadawania pytań i aktywnego słuchania – może podzielić się ze swoim podopiecznym, czyli mentee, swoją wiedzą. Ponadto wspiera, daje wskazówki i feedback, ale wszystko to robi, opierając się na swoich relewantnych dla mentee doświadczeniach.

Mentor samozwaniec

Profesja bycia coachem lub mentorem kusi wielu. Przygotowując ten tekst, wpisałam na LinkedIn hasło #coach i wyświetliło mi się blisko pół miliona wyników, natomiast po wypisaniu #mentor prawie 150 tys. pozycji. Wielu osobom, które nabyły już trochę doświadczenia w zakresie współpracy międzyludzkiej, zarządzania zespołami, sprzedażą lub procesami, zajęcia te wydają się idealnym rozwiązaniem, aby zarabiać na życie lub po prostu podreperować swoje ego. Z tego powodu w Polsce, szczególnie słowo coaching nie kojarzy się najlepiej, co wynika z faktu, że udzielaniem tego rodzaju wsparcia zajmowały i nadal w wielu przypadkach zajmują się osoby o bardzo różnych, nie zawsze wystarczających i ugruntowanych kompetencjach. Również określenie mentor – szczególnie w dobie internetu i mediów społecznościowych – bywa mocno nadużywane. Dzieje się tak, dlatego że wiele osób posiadających sukcesy i doświadczenie w określonej dziedzinie, np. w sprzedaży, tworzących narzędzia, usprawniających procesy handlowe i edukujących podwładnych lub innych ludzi, jak skutecznie dopinać transakcje, mianuje się mentorem. Czy to jednak wystarczające kompetencje?
No, niestety, nie. W powyższym przypadku nie mamy do czynienia z mentorem, lecz raczej z trenerem, który widzi przede wszystkim zadanie edukacyjne do wykonania, a nie człowieka, którego będzie chciał i umiał rozwijać.
Mentorem stajemy się dopiero, jeśli mentee nas wybierze. I to nie jako dostarczyciela wiedzy, konkretnych narzędzi czy doradztwa, lecz jako człowieka, z którym zechce stworzyć relację opartą na zaufaniu i od którego będzie chciał się uczyć. Mentee ceni mentora jako człowieka i widzi w nim mistrza w określonej dziedzinie życia. W tym tkwi kwintesencja udanej relacji między mentorem a jego podopiecznym: mentee wybiera mentora, bo chce go poznać jako człowieka, który osiągnął to, co osiągnął, i chce w określonym zakresie podążać jego śladem.

zapamiętaj:

Mentor to mistrz w danej dziedzinie, którego mentee ceni, od którego chce się uczyć i za którego wskazówkami podąża, gdyż chce docelowo znaleźć się w tym miejscu, gdzie jest jego mentor.

Kto może być mentorem?

Jak już  wiemy, mentor to ceniony za swoją wiedzę i doświadczenie ekspert. Jest to warunek niezbędny, ale niewystarczający, gdyż nie każda osoba spełniająca powyższe kryteria nadaje się do pełnienia tej funkcji.
Dobrego mentora charakteryzują również wysokie kompetencje komunikacyjne, w tym uważność na osobę podopiecznego – wrażliwość i umiejętność słuchania, postawa zrozumienia wobec mentee, a także zachowanie d...

Dalsza część jest dostępna dla użytkowników z wykupionym planem

Przypisy